เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ.2554 มีคุณสุภาพสตรีท่านหนึ่งโทรศัพท์ถึงผู้เขียน “พี่ชื่อจินตนา ปานเล็ก เป็นลูกศิษย์กัมมัฏฐานท่านพระอาจารย์มหาเหล็กที่ยุวพุทธฯ ไม่ได้พบท่านหลายปีแล้วค่ะ พี่ได้รับซองผ้าป่าทางไปรษณีย์ แจ้งว่าพระอาจารย์ท่านจะสร้างสถานปฏิบัติธรรมแห่งใหม่ที่บุรีรัมย์ พี่ขอถวายไม้กระดานนะคะ พี่ซื้อมา 280,000.- บาท ตั้งใจจะปลูกบ้านใหม่สักหน่อย แต่พอเห็นฎีกาผ้าป่าพี่เลยคิดว่าถวายพระอาจารย์ดีกว่า บ้านเราในชาตินี้ก็มีอยู่แล้ว ถวายให้พระศาสนาก็ยังเป็นประโยชน์ จะได้ไปคอยพี่ชาติหน้าด้วย”
ผู้เขียนฟังแล้วนิ่งอึ้งไปสักขณะด้วยความดีใจ
ขออนุโมทนาบุญกับพี่ค่ะ พี่ลงทุนข้ามชาติเลยนะคะ
พี่จินตนาได้ยินดังนั้นถึงกับหัวเราะ
“เออ พี่เป็นนักลงทุนข้ามชาติเหรอ จริงๆ ด้วย ฟังดูโก้จังเลย”
หลังจากวันนั้น พี่จินตนาโทรมาเล่าให้ฟังว่า พระอาจารย์ท่านมาบ้านพี่ที่อุดร มากับรถสิบล้อ มากับชาวบ้าน พอท่านลงนั่งท่านถามทันทีว่า “โยม ไม้ที่ถวายเป็นของบริสุทธิ๋ถูกต้องหรือไม่ ถ้าเป็นของไม่บริสุทธิ์ อาตมารับไม่ได้นะ” พี่ตอบว่า “บริสุทธิ์ค่ะพระอาจารย์ ไม่ใช่ไม้เถื่อน โยมซื้อบ้านเก่ามาค่ะ”
ท่านพูดว่า “เอ้า ถ้าอย่างนั้นรับได้ กล่าวคำถวายเลย”
พี่จินตนาเล่าอย่างร่าเริงมีความสุข
มีคำกล่าวว่า
“จิตที่คิดจะเอาเป็นทุกข์ จิตที่คิดจะให้เป็นสุข”
พี่จินตนาเป็นตัวอย่างของผู้มีปัญญา
คือยอมเสียสละของที่มีอยู่เกินให้เป็นประโยชน์แก่ผู้อื่น
เป็นผู้เปลี่ยนโภคทรัพย์ในโลกนี้ให้เป็น”อริยทรัพย์”
อันใครจะมาปล้นมาแย่งชิงไปไม่ได้ ขออนุโมทนาบุญค่ะ
เครดิตผู้เขียน : เด็กวัด
