วันหนึ่ง หลวงพ่อจะเดินทางเพื่อไปสอนกัมมัฏฐานพระนิสิตที่ตัวจังหวัดบุรีรัมย์หลายวัน พอรู้ข่าวนี้ คณะพระและชาววัดขอติดตามนั่งรถไปส่งท่าน พากันดีใจตื่นเต้นที่จะได้นั่งรถออกไปเที่ยวนอกวัดกันบ้าง
เมื่อถึงที่หมาย เป็นค่ายลูกเสือประจำจังหวัด แลเห็นกลดพระกับเต๊นท์พระนิสิตกางไปทั่วบริเวณสวนป่า เจ้าหน้าที่ชี้ตำแหน่งที่พักของหลวงพ่อ รถวัดแล่นไปจอดเพื่อยกสัมภาระของท่านเข้าเก็บ ที่พักที่เขาจัดเตรียมไว้ให้ท่านเป็นอาคารหลังเล็กขนาด 3×4 เมตร หลังคาสังกะสีรั่วจนพรุน บนพื้นปูนติดดินมีเสื่อผืนเล็กม้วนแอบไว้กองหนึ่ง หน้าต่างที่มีไม่มีบานหน้าต่างจึงใช้แผ่นสังกะสีตีปิดไว้ทุกด้าน มีแผ่นกระดาษสีขาวขนาด A4 เขียนว่า “พระวิปัสสนาจารย์” แปะไว้ทุกบาน
ผู้เขียนเห็นแล้วก็นึกว่าคงจะมีการเข้าใจผิด จึงรีบไปติดต่อเจ้าหน้าที่ ขอให้เขามาดูที่พักว่าถูกต้องหรือไม่ เจ้าหน้าที่เดินตามผู้เขียนมาจนถึงอาคารที่ว่า เขาบอกว่า “พระก็พักอย่างนี้แหละครับ”
ผู้เขียนยืนนิ่ง พยายามกำหนดดูความไม่พอใจความโกรธของตนเอง
เจ้าหน้าที่คนที่ว่า มองดูรถที่มาส่งหลวงพ่อ เห็นกระจกหลังรถเขียนว่า พระครูภาวนาวิหารธรรม วิ.( เหล็ก จนฺทสีโล) เขาจึงเข้าไปใหว้ท่าน บอกว่า “ท่านคือพระอาจารย์มหาเหล็กหรือครับ ผมมาจากจันทบุรี ได้ยินชื่อเสียงหลวงพ่อมานานแล้ว “
หลวงพ่อตอบว่า “ใช่ อาตมานี่แหละ พระบ้านนอกตัวเล็ก ๆ”
เขาถามต่อไปว่า “ที่พักไม่ค่อยดี หลวงพ่อพักได้ไหมครับ ?”
หลวงพ่อยิ้มสบายใจ “ได้ อาตมาเตรียมกลดมาด้วย เป็นพระพักที่ไหนก็ได้ ไม่ต้องเรื่องมากวุ่นวาย”
เดิมทีรู้ว่าท่านเป็นผู้กินง่าย แต่วันนั้นได้เห็นชัดเจนว่าท่านเป็นผู้อยู่ง่ายด้วย
สาธุ สาธุ สาธุ
ผู้เขียน : เด็กวัด
