เป็นโอวาทธรรมของพระอาจารย์ที่ให้กับผู้ปฏิบัติก่อนกลับบ้าน รักษาไว้ อย่าไปปล่อยเลยนะ ทำไม่ง่ายอะนะ ต่อเนื่องไปๆ ทำอะไรก็รู้ไปเรื่อยๆ อาจจะยังวางใจไม่ได้ ความอัศจรรย์ก็ไม่ได้มีแค่นี้ ให้เจริญขึ้นไปอีก ในโลกนี้มันไม่มีสิ่งอัศจรรย์เท่ากับการปฏิบัติอีกแล้ว ทรัพย์ภายนอกมีมากแค่ไหนก็เอาไปไม่ได้ นอกจากทรัพย์ภายใน แม้แต่บุญกุศลสุดท้ายก็ต้องละทั้งหมด
พระพุทธเจ้าท่านให้ละทั้งบุญและบาป
ปฏิบัติเพื่ออริยทรัพย์ ยังเหลือแรงพัฒนาได้อีก
อะไรก็ห้ามไม่ได้ ความแก่ ความตาย
ถ้าเกิดน้อยลงก็ดี ไม่เกิดเลยนั่นแหละดี
ต้องเห็นโทษเห็นทุกข์ เห็นเป็น อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา
นี่ก็เห็นเยอะอยู่นะ มันอาศัยการเกิดนะ มันแยกกันไม่ได้ คำว่าทุกข์ไม่ต้องไปแยกมัน ก็แยกของมันอยู่แล้ว ออกไปข้างนอกสติก็มีขาด ขาดไปเรื่อยๆ เข้าไปในโลกก็มีสัมผัสมีผัสสะ ไม่มีสติก็ไปยึดเอาภพเอาชาติเข้ามาได้อีกนะ เกิดมาแล้วต้องมาแก่ เจ็บ ตายอีก ดีแล้วมีฐานที่มั่นคงไปได้อีกแหละ ไปรักษาสติ
ใจไม่มีอะไรรักษานอกจากสติตัวเดียว ผู้มีสติเจริญในกาลทุกเมื่อ ไม่ว่าเช้า สาย บ่าย เที่ยง ต้องทำไปอีกเยอะ บ้านที่อยู่ประจำๆ ก็คือ รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ไม่ได้อาศัยวาสนา อาศัยพรแสวง ไม่เอาพรสวรรค์ ไม่สวดอ้อนวอน ถือการกระทำเป็นใหญ่”
เรียบเรียงคำสอนจากหลวงพ่อ โดย : เทียนฉี
